Zoeken
  • Jeannette Fotografie

Het Leuvenumsebos

Het wordt een beetje een gewoonte van ons om vroeg op pad te gaan op zondag, is dat nu om die ontbijttafel niet te hoeven dekken? Nee het is zo heerlijk om vroeg in het bos te lopen en de eerste dieren te mogen begroeten in het grote donkere bos. Na ons avontuur bij de Elsberg met het zwijn dat we zijn tegen gekomen realiseren we dat deze dieren eigenlijk best gevaarlijk zijn. uh ja daar waren we ons de eerste keer niet van bewust en we lopen nu een beetje voorzichtiger rond. Op naar het Leuvenumsebos bij Ermelo. We lopen altijd met de camera in de aanslag rond want je weet het nooit er kan zo iets uit de bosjes komen. Welke kant gaan we op, rechts, oké we aan rechts het bos in en even verderop ligt het gevaar al weer op de loer. we zien aan de rand van het bos in een weiland een zwijn. Met in ons achterhoofd alle waarschuwingen lopen we voorzichtig richting het dier. Maar ja we zullen wel in een windvlaag hebben gelopen want hij ja of zij heeft ons al lang in de smiezen en kijkt op, recht de camera in. eigenlijk zijn het allemaal fotomodellen en kijken ze maar al te graag naar de lens. Zo net op weg en nu al een geluksmoment te pakken. Maar we gaan verder het dichte bos in en gewapend met een stok lopen we verder, want je hij zal je maar als lekker hapje zien en wat gebeurd er dan, ik kan best hard lopen maar ik draag wel een camera van 1,5 kilo en een rugzak, en in een boom klimmen zie ik ook nog niet zitten en juffrouw Vonk ziet dat ook niet zitten. Juffrouw Vonk, Ans dus die weet zoveel van de natuur dat ik iedere keer versteld sta, dan staat ze in een keutel te roeren, dan bekijkt ze de aarde, zie looppaden van dieren afgeknapte takken, en wil ja veel wild, maar dat heeft ze dan nog wel eens mis maar maakt het wel spannend. De zon krijgt steeds meer grip op de bomen en we zien een bijzonder natuurfenomeen namelijk een rokende Tonderzwammen. Dit zijn zwammen die zich aan oude bomen vastzetten. Erg bijzonder en we staan er een tijdje bij te kijken. Verder lopend zien een stuk van een meikever op de grond liggen die wordt omgeven door mieren van de EHBO, wat een hulp krijgt de meikever of nou ja beter gezegd ik denk dat ze niet van de EHBO zijn maar grafdelvers en ze zijn druk om het lichaam in stukjes te vervoeren. Terwijl we daar natuurlijk weer met de neus bovenop zitten of liggen hoor ik in het bos wat kraken ik kijk op en kijk recht in de ogen van een groot hert, geweldig nu ben ik het die Ans een keer aan de arm trekt en we zijn met de macrolens bezig dus ik de andere camera pakken maar ze schrikken van ons en lopen terug in het bos. We blijven zitten en ze willen iets verderop oversteken maar net op dat moment komen er mountainbikers aan he pech weer niet. Dan zien we in de verte een grote groep herten oversteken geweldig wat een beesten zijn dat.

Oké we laten de grafdelvers hun werk verder doen en lopen verder keuvelen over camera-instellingen en hoe en wat. Een leerzame morgen weer. Dan komen we een man en een vrouw tegen waar we een praatje mee maken en wijzen ons op een mooi zandgebied iets verderop dus hup we trekken verder, niet wetende dat we steeds verder afdwalen en straks ook weer terug moeten maar goed dat besef komt straks. Ja we bereiken de zandvlakte en hopen op zandhagedissen dus we gaan de woestijn in. Boven op een bult genieten we van. het uitzicht en nemen we een broodje met koffie. Wat is het hier mooi strak blauwe lucht en al wat je om je heen ziet is zand, ben ik wel in Nederland of ben ik in de woestijn? We lopen even ieder een kant op en ik waan me in de woestijn en hoop op een hagedis maar ik kom een spinnetje tegen en Ans is bezig aan de andere kant van de woestijn. We krijgen dan het idee om een selfie te maken dus ik leg mijn tas aan de kant en zet mijn mobiel er tegen aan met de camera op de zelfontspanner van 10 seconden. Er wordt weer heel wat afgelachen en daar liggen we op de buik in het zand, de Tijgerbabes, de Fotobabes er komen al bijnamen tevoorschijn op social media. Tijgeren in het Zand staat ook onder een van de foto's. Goed we zullen eens terug lopen want we zijn eigenlijk best al wel moe en het is best warm geworden. Maar......... het is toch nog wel een heel stuk om weer bij de auto te komen, we. hebben ons en beetje gehad maar goed via het mountainbike pad lopen we terug naar de auto als ik dit schrijf gaat dit sneller dan toen we er mee bezig waren. Er kwam geen einde aan dachten we maar onderweg nog een paar leuke foto's gemaakt van kleine beestje op de weg en ach de auto kwam in zicht. We hebben weer een avontuur achter onze rug met mooie herinneringen.


21 keer bekeken

Jeannette Arends: hobbyfotograaf / jeannettefotografie.nl

jeannette-fotografie@outlook.com

  • Grijs Facebook Icon
  • Gray Instagram Icon
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now